20 بازدید ::: ۱:۴۸ ::: ۱۳۹۹/۰۹/۱۳

نشانه های اضطراب اجتماعی چیست؟

اضطراب اجتماعی موضوعی است که زندگی اجتماعی برخی افراد را بطور کلی مختل می کند

امان از این مردم ترسناک

آیا من مبتلا به اضطراب اجتماعی هستم؟

همان طور که از نام آن پیداست،اضطراب اجتماعی، ترس از موقعیت های اجتماعی را شامل می شود. برخی از این موقعیت ها عبارت اند از: سخنرانی در جمع، استفاده از دستشویی های عمومی، خوردن یا نوشتن در حضور مردم، ملاقات با افراد ناآشنا، مهمانی رفتن، استراحت کردن در اماکن عمومی و نشان دادن عدم موافقت با دیگران و سایر موقعیت هایی که به نوعی حضور فرد در جمع و رفتار اجتماعی را می طلبد، همه ی افراد در موقعیت هایی مثل سخنرانی با ورود به یک جمع غریبه کمی اضطراب را تجربه می کنند که کاملا طبیعی است. اما افراد مبتلا به اضطراب اجتماعی به میزان زیاد و دردسرآفرینی فکر می کنند زیر ذره بین و قضاوت دیگران قرار دارند و می ترسند رفتار آنها در جمع طوری باشد که باعث شود دیگران درباره ی آنها بد فکر کنند و آنها را مورد تمسخر قرار بدهند. این افراد اغلب از این می ترسند دیگران نشانه های اضطراب شان را ببینند. این نشانه ها شامل سرخ شدن، لرزیدن یا عرق کردن می شوند. افراد – مبتلا به اضطراب اجتماعی  به خاطر ترس های خود از این موقعیت ها دوری می کنند و در صورتی که مجبور شوند در این موقعیت ها قرار بگیرند با ناراحتی زیاد آن را تحمل می کنند و به شدت دچار احساس خجالت و اضطراب می شوند و در نتیجه عملکرد مطلوبی نخواهند داشت، مثلا اضطراب اجتماعی  در شخص مبتلا، ممکن است باعث افت تحصیلی یا افت عملکرد شغلی او شود.

فردی که دارای این مشکل است، از غیرمنطقی و نامعقول بودن ترس خود از این موقعیت ها آگاه است، اما قادر به تغییر افکار و کنترل اضطراب خود در این موقعیت ها نیست، البته کودکان ممکن است از این مشکل خود، آگاهی نداشته باشند. این ترس از موقعیت های اجتماعی، گاهی فقط محدود به یک حیطه ی خاص است، مانند صحبت در جمع همکاران افراد مبتلا به اضطراب اجتماعی ممکن است مهارتهای اجتماعی  تماس چشمی ضعیف داشته باشند و تقریبا همیشه نشانه های اضطراب قلب، تعرک قلب، رعشه، تعریق، ناراحتی های معده ای، اسهال، تنش عضلانی و سرخ در موقعیت های اجتماعی ترس اور احساس می کنند. در برخی از افراد اضطراب ممکن است آن چنان اوج بگیرد که به بروز تپش قلب شدید، تنگی نفس، ترس از مردن و دیوانه شدن، یا این فکر که ذهنش تعطیل خواهد شد منجر شود به مجموع این حالات حمله ی وحشتزدگی (پانیک) اطلاق می شود. البته این اختلال  همیشه با حمله ی وحشتزدگی همراه نیست و به تنهایی نیز می تواند رخ دهد.

تشخیص این اختلال در کودکان در صورتی است که در روابط با افراد آشنا و همسالانشان کمرویی زیادی نشان دهند؛ مثلا در کنار افراد آشنا باقی بمانند و از شرکت در بازی های گروهی خودداری و از فعالیت های اجتماعی کناره گیری کنند و در حاشیه باقی بمانند. در افراد زیر هجده سال در صورتی تشخیص این اختلال مطرح می شود که نشانه های آن به مدت شش ماه وجود داشته باشد و به افت عملکرد اجتماعی و تحصیلی منجر شود.

شیوع و سن شروع اضطراب اجتماعی مطالعات نشان می دهد اضطراب اجتماعی سومین اختلال روانی شایع در کل جهان است. اضطراب اجتماعی معمولا در دوره ی نوجوانی یا اوایل بزرگسالی آغاز    می شود. مطالعات نشان می دهد شیوع این اختلال در زنان بیشتر از مردان است. شروع این اختلال به طور معمول در اواسط نوجوانی و گاهی باسابقه ی کمرویی در دوران کودکی همراه است. گاهی ممکن است شروع این اختلال به دنبال تغییری در زندگی فرد به طور ناگهانی رخ دهد مثلا بروز اختلال می تواند مصادف با ارتقاء شغلی؛ یا مقامی که مستلزم صحبت کردن در جمع است نمود پیدا کند یا احتمال دارد به صورت تدریجی رخ دهد.

سایر مشکلاتی که ممکن است با این اختلال همراه باشند و معمولا حدود نیمی از افراد مبتلا به اضطراب اجتماعی ، یک یا چند اختلال کرده اند. اضطرابی دیگر و همچنین اختلال افسردگی را نیز در دوره ای از زندگی خود تجربه و برخی از افراد مبتلا به این اختلال برای سرکوب ترس و اضطراب خود از موقعیت های اجتماعی و برای افزایش اعتماد به نفس خود ممکن است از مواد مخدر روان گردان یا الکل استفاده کنند تا با کسب این اعتماد به نفس کاذب از طریق مصرف مواد، اعتماد به نفس پایین خود را جبران کنند، طوری که تحقیقات نشان می دهد حدود یک سوم افراد مبتلا، برای کاهش اضطراب خود از الكل استفاده می کنند و افراد مبتلا به اضطراب اجتماعی، اغلب در مدرسه در اثر اضطراب امتحان یا اجتناب از حضور در کلاس پیشرفت نمی کنند و ممکن است از مدرسه اخراج شوند.

آنها به علت ترس از صحبت کردن در گروه ها و در ملاء عام در محیط کارشان نیز پیشرفت نمی کنند و به علت این امر، بیشتر امکان دارد بیکار بمانند یا در مصاحبه های شغلی مردود شوند این افراد معمولا دوستان کمتری دارند و کمتر ازدواج می کنند زیرا از صحبت با غیر همجنس خود نیز واهمه دارند.بروز این اختلال با افکار خودکشی و پرخوری عصبی نیز در افراد مبتلا رابطه دارد

عوامل اضطراب اجتماعی

چه عواملی در بروز این اختلال نقش دارند؟

  • عوامل ژنتیکی

تحقیق در خصوص دو قلوها نشان می دهد عوامل ژنتیکی در اضطراب اجتماعی دارند و بروز این اختلال در افرادی که یکی از بستگان درجه اول شان به این اختلال مبتلاست، مشاهده شده است. با این حال تحقیقات نشان می دهد عوامل محیطی نقش پر رنگی در بروز این اختلال دارند.

  • خلق و خو

تحقیقات نشان داده است کودکانی که در هنگام نوپایی، کمرو تشخیص داده شده بودند، هنگامی که به سنین نوجوانی می رسند میزان بالاتری از این اختلال را نشان می دهند. در نتیجه میان صفت کمرویی، خلق و خو و بروز این اختلال رابطه وجود دارد

  • استرس های زندگی و نقش والدین

یکی از عوامل محیطی که در شکل گیری  مستقیم برخی موقعیت های ناخوشایند در گذشته تجربه های آسیب زا مانند دست انداخته شدن و مسخ شدن به خاطر سرخ شدن در جمع یا سایر نشانه های اضطراب شدن توسط اطرافیان، از طرف افراد مبتلا به این اختلال بیشتر گزارش شده است

از دیگر عوامل محیطی مؤثر در این اختلال الگوبرداری از رفتار تحقیقات نشان می دهد، افراد مبتلا به این اختلال به احتمال زیاد که منزوی بوده و کمتر برای رفتارهایی مانند مردم آمیزی و معاش ارزش قائل بوده اند و فرزندان این والدین نیز این رفتارها را از آنان الگوبرداری کرده اند. به نظر می رسد والدين مضطرب ترس بیشتری را از موقعیت ها به فرزندان خود منتقل می کنند

بسیاری از افراد مبتلا به اضطراب اجتماعی مهارت های اجتماعی را نیاموختند شاید به این دلیل که شانس آموختن را نداشته اند. مثلا: در فرهنگ ما وجود دارد که بچه ای از کودکی ساکت یک گوشه      می نشیند و صحبت نمی کند، با لقب «بچه ی خوب » یاد می شود و این رفتار والدین باعث تقویت رفتار کودک و صحبت نکردن مداوم او در جمع می شود و این صفت کمرویی و ساکت بودن جزئی از شخصیت کودک می شود و کودک هرگز فرصت یادگیری مهارتهای اجتماعی را نمی یابد. در نتیجه هنگامی که کودک رشد می کند و به دورهی بزرگسالی می رسد از صحبت کردن در جمع و بروز احساسات و ابراز وجود در موقعیت های شغلی و اجتماعی دچار اضطراب می شود براساس پژوهشها، والدینی که از فرزندان خود بیش از حد حمایت می کنند نیز آنها را در معرض اضطراب اجتماعی قرار می دهند. چون بدون این که بخواهند با حمایت بیش از حد از فرزندان خود، اجازه ی ابراز وجود و توانمندی را به آنها نمی دهند.

دوران کودکی فرصت بسیار مناسبی است تا کودکان در حضور والدین با محرومیت، شکست و ناکامی روبه رو شوند که سبب استحکام و مقاومتی آنها می شود. والدین بیش حمایت گر، که همه چیز را    بی کم و کاست فراهم  می کنند چنین فرصتی را از فرزندان خود می گیرند. از سوی دیگر والدین بسیار سخت گیر نیز فرزندان خود را با استرس مداوم روبه رو می کنند و همین موضع ترس و نگرانی مداوم از قضاوت شدن، سرزنش شدن یا تنبیه شدن  قرار می دهد،که از علائم اصلی این مشکل است .

من اضطراب اجتماعی دارم

روش های درمانی متعدد، امید به بهبود بالا بسیاری افراد در طی دوران رشد خود به مرور و با کمک کتاب ها و توصیه های دیگران به روش هایی برای بهبود خود می رسند و در ضمن در بسیاری با افزایش سن ممکن است از شدت اختلال کاسته شود. اما در سطح کلی، درمانگران از طیفی از درمان های دارویی و روان درمانی یا تلفیقی از آنها برای کمک به این افراد استفاده می کنند. در روان درمانی، فرد با کمک درمانگر با علل و ریشه های مشکل خود آشنا می شود و با حضور درمانگر توانمندی ها و اعتماد به نفس خود را افزایش می دهد. در مواردی که شدت اختلال چندان زیاد نیست یک دوره ی کوتاه درمان برای فرد خیلی کمک کننده است. درمان شناختی- رفتاری، از روش های مؤثر و نسبتا کوتاه مدت برای اضطراب اجتماعی است. در این روش درمانی، درمانگر سعی می کند به درمان جوی مبتلا به اضطراب اجتماعی کمک کند افکار منفی خود را تشخیص دهد و میزان درستی و انطباق آنها با واقعیت را بسنجد و در صورت غیرمنطقی بودن، این افکار و عقاید درونی را به کمک فنونی که درمانگر به درمانجو در جلسه ی درمان آموزش می دهد، تغییر دهد. براساس این نوع درمان بعضی از سبک های فکر کردن ما به نوعی ناکارآمد و اضطراب زاست.

نمونه هایی از این نوع افکار عبارت اند از این که:

  •  فرد یا باید کاری را انجام ندهد یا اگر داد، بی نقص انجام دهد (تفکر همه یا هیچ)
  • اگر در حین سخنرانی اشتباهی داشته باشم، فاجعه می شود (فاجعه سازی)
  • مطمئن هستم باز همه چیز خراب می شود(پیش بینی منفی)

 

این روش درمانی به درمان جو کمک می کند با شروع از موقعیت ساده تر به تدریج با موقعیتی روبه رو شود که قبلا از آن ترس داشته است در این موقعیت جدید کشف می کند آنچه از آن می ترسید، معمولا اتفاق نمی افتد و در نتیجه کمتر از سابق از این موقعیت ها می ترسد. به علایی جلسات درمان، درمان جو مهارت های اجتماعی را نیز می آموزد و این باعث می شود عملکرد بهتری در موقعیت های اجتماعی داشته باشد. در یک مدل های بسیار مؤثر این درمان، درمان جو به کمک بازخوردی که از نیا ویدیویی ضبط شده از خود می گیرد، برداشتهای منفی اش را در مورد خویش تغییر می دهد.

برای افراد مبتلا به اضطراب اجتماعی، در حد خفیف تا متوسط، معمولا بیست جلسه ی درمانی کمک کننده است. درمان افرادی که فقط در یک موقعیت خاص مانند صحبت کردن در جمع رنج می برند، شاید حتی کمتر از این هم طول بکشد و افراد مبتلا به اضطراب اجتماعی ی شدید، شاید به جلسات بیشتری نیاز داشته باشند. انواع دیگری از روان درمانی مانند روان تحلیلی نیز وجود دارند که ماهیت طولانی تر و در عین حال عمیق تری دارند. از داروهای روان پزشکی نیز در درمان این اختلال استفاده می شود، اما یکی از اشکالات این داروها این است که با توقف مصرف دارو، اغلب علائم بر می گردد. به صورت پذیرد. همین علت بهتر است ضمن استفاده از دارو، درمان شناختی- رفتاری هم صورت پذیرد

به هر حال، اجتناب از موقعیت های اجتماعی دارای پیامدهای منفی در زندگی کاری، اجتماعی و مالی فرد مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی است. اما کمک های درمانی مناسب، دارای نتایج خوب و مؤثری برای این اختلال است

. به افرادی که دارای نشانگان اختلال اضطراب اجتماعی هستند توصیه می شود با یک روان درمانگر مشورت کنند. در ضمن در موارد خفیف تر اقداماتی همچون موارد زیر کمک کننده است.

  • صحبت مقابل آیینه؛
  • انجام ورزش های هوازی مانند شنا و پیاده روی؛
  • یادگیری روش های آرام سازی خود و استفاده از آن در موقعیتهای استرس زا
نظرات

پاسخی بگذارید